Wanneer er sprake is van medisch niet-objectiveerbaar letsel – zoals nekklachten, hoofdpijn of concentratieproblemen die niet zichtbaar zijn op een scan – rust op het slachtoffer een zware bewijslast. Dat de concrete omstandigheden van het geval hierin doorslaggevend zijn, blijkt uit een recente uitspraak van de Rechtbank Rotterdam (27 mei 2026, zaaknummer: C/10/693298 / HA ZA 25-108). In deze specifieke procedure wees de rechter alle vorderingen van het slachtoffer af. Wat kunnen we hiervan leren?

De casus

Het slachtoffer kreeg in mei 2016 tijdens het autorijden last van hartkloppingen door een paniekaanval, waardoor hij de controle over het stuur verloor en tegen een geparkeerde auto reed. Hij stelde dat hij door dit ongeval ernstige nek-, rug-, hoofdpijn- en psychische klachten had ontwikkeld, waardoor hij volledig arbeidsongeschikt raakte. Hij vorderde een voorschot op de schadevergoeding van zijn SVI-verzekeraar (Allianz). Allianz weigerde dit, omdat zij betwistte dat de klachten door het ongeval kwamen.

Het oordeel van de rechtbank: Geen causaal verband

De rechtbank stelde voorop dat het ontbreken van een medisch aantoonbare verklaring (een medisch substraat) op zichzelf niet in de weg staat aan een schadevergoeding. Echter, voor het aannemen van een juridisch causaal verband moet voldaan zijn aan drie cumulatieve criteria:

1. De klachten bestonden vóór het ongeval niet.

2. Het ongeval kan de klachten veroorzaken.

3. Een alternatieve verklaring ontbreekt.

In deze specifieke situatie oordeelde de rechtbank dat aan geen van de eisen werd voldaan:

• Onduidelijke toedracht en minimale impact: de eiser legde door de jaren heen sterk wisselende verklaringen af over de impact. Waar hij direct na het ongeval tegen de cardioloog zei dat hij de auto 'lichtjes had aangetikt', stelde hij later dat hij er met 'behoorlijke vaart frontaal' op was geknald. Schadefoto's toonden echter slechts lakkrassen en geen deuken. De rechter concludeerde dat er sprake was van een aanrijding met zéér lage impact, waardoor er geen biomechanische geweldsinwerking op de nek was geweest.

• Pre-existentie (bestaande klachten): de eiser stelde dat hij voorafgaand aan het ongeval klachtenvrij was. Uit zijn medische dossier bleek echter dat hij al jaren vóór het ongeval kampte met ernstige angstklachten, hyperventilatie en een burn-out door zware privé-omstandigheden. Onafhankelijke deskundigen (een neuroloog en psychiater) stelden vast dat de gepresenteerde klachten na het ongeval in exact hetzelfde psychische spectrum lagen als vóór het ongeval.

• Alternatieve oorzaak: de rechtbank zag de paniekaanval die de aanleiding gaf tot de botsing zélf als de trigger voor de latere klachten, en niet de lichte aanrijding die daarop volgde. Daarnaast bleek de chronische hoofdpijn te wijten aan overmatig paracetamolgebruik.

Conclusie van de rechter

De rechtbank oordeelde dat het ongeval in dit specifieke geval louter als 'kapstok' fungeerde om reeds bestaande problematiek aan op te hangen. Het causaal verband ontbrak, waardoor de claim werd afgewezen.

Belangrijke kanttekening: Dit betreft een uitspraak in één specifieke, concrete situatie. Omdat de beoordeling van niet-objectiveerbaar letsel altijd afhankelijk is van de feiten, kan de uitkomst in een andere zaak – waar de toedracht helder is en de medische voorgeschiedenis anders ligt – compleet anders uitpakken.

Vindplaats uitspraak: Rechtspraak